Wielrenners zijn kut

Het is belangrijk om deze blog op de juiste toon te beginnen. Wij wielrenners zijn echt kloothommels. En dat meen ik oprecht. Ik zie vaak wielrenners voorbijkomen die echt denken dat de fietspaden om hen draaien. Ons slechte imago is echt niet volledig onverdiend en levert voor de goedwillende pedaalridders de nodige problemen op. Want ik begrijp prima dat je niet met 5 man breed over een kronkelige weg in Zuid-Limburg moet gaan rijden. Ik stoor me daar ook aan; ik moet daar ook langs. Daarom heb ik gewoon een bel op mijn fiets,  doe ik oprechte moeite om rekening te houden met mijn medeweggebruikers en verontschuldig ik me als ‘t moet. Maar de liefde moet soms ook van twee kanten komen, en daar schort ’t soms (misschien wel begrijpelijk, gezien het aantal bokkelullen op een fiets) wel echt aan. Daarom bij deze, een uitgestoken hand, een inzichtje in mijn belevingswereld en daarmee hopelijk uiteindelijk meer plezier op ’s lands fietspaden!

Mijn belevingswereld

Ik stap op mijn wielrenfiets bij wijze van workout en als manier om iets te zien van mijn omgeving. Daarnaast heb ik een jankende hekel aan sportscholen en kom ik graag buiten. Ik koester ook geen illusies dat ik de Tour ga winnen, maar vind het wel interessant om te kijken hoe ver ik mezelf op een fiets kan pushen. Daarom rijd ik ook bergen op. Hoef je niet te begrijpen, ik begrijp ook niet zo goed hoe met 15 per uur over een kaarsrecht fietspad door de polder rijden enig plezier kan opleveren. Laten we het erop houden dat we met een andere beleving de weg op gaan. Da’s niet erg; we leven ook in een land waar zowel de PVV als D66 bestaansrecht hebben. Daarom dus nu wat situaties die ik tegenkom die dit verschil in beleving illustreren en wat we eraan kunnen doen!

Gedragsregels op de fiets

Soms past het ook gewoon niet

Het fietspad blokkeren is hoe dan ook kut

Als wij in een groepje rijden, dan mag je daar gerust over klagen. We houden het verkeer op en zorgen voor onoverzichtelijke situaties. Moeten we niet doen. Maar zullen we dit principe ook de andere kant op laten werken? Deze situaties kom ik namelijk regelmatig tegen:

  • Een eenbaans fietspad waar je met z’n tweeën eigenlijk niet naast elkaar kunt fietsen, maar dat toch doet. Je ziet me tegemoetkomen, maar blijft toch vrolijk naast elkaar fietsen. Pas op het laatste moment schuift je groep in elkaar, waardoor ik keihard in de remmen moet.
  • Op een standaard tweebaans fietspad de hele breedte van de weg opnemen. Er wordt lekker gekeuveld, waardoor mijn gebel en uiteindelijk vocale verzoeken niet gehoord worden. Ik moet dus keihard in de remmen.

Wielrenners zijn niet de enigen op de weg, dus jullie ook niet. Houd rechts en houd er ook rekening mee dat ik waarschijnlijk twee keer zo hard rijd als jij. Ik ben dus sneller bij je dan je denkt, dus sneller reageren zorgt voor meer wederzijdse vrolijkheid!

Ik kon inderdaad meer naar rechts gaan

De regels van de snelweg gelden ook op een fietspad

Stel: je rijdt op de snelweg, je haalt een vrachtwagen in en ziet dan in je spiegel dat een veel harder rijdende auto achteropkomt. Wat doe je?

  1. Je remt keihard, zodat de vrachtwagen jou weer inhaalt en schuift naar rechts zodat de andere auto je kan inhalen.
    Of
  2. Je versnelt licht, zodat de achteroprijdende auto minder last van je heeft en schuift naar rechts als je voorbij de vrachtwagen bent.

Ik geloof oprecht niet dat er ooit iemand voor optie 1 gekozen heeft. Waarom doen we dit dan wel op een fietspad? Het gevolg is namelijk dat ik alsnog keihard in de remmen moet, omdat jij ook in de remmen gaat. En als je heel hard remt, kan ik dus geen kant meer op en zit ik op je bagagedrager. Hebben we allebei niks aan…

Soms ligt het oprecht niet aan mij ómdat ik sneller ga

Ik had laatst een incident met een mevrouw die een compleet onoverzichtelijke s-bocht afsneed, op mijn weghelft kwam, ik (herken het thema) keihard in de remmen moest en we maar nipt niet op elkaars stuur zaten. Mevrouw was boos op mij, omdat ik in een dergelijke onoverzichtelijke situatie te weinig snelheid had geminderd. Toen ik opmerkte dat ze aan de verkeerde kant van de weg reed, ik in feite weinig verkeerds deed en de bocht prima kon halen if it wasn’t for her, was het hek van de dam en was ik de clichématige onverantwoorde wielrenner. Ik snap, mijn inleiding indachtig, dat we een slecht imago hebben, maar soms is het ook gewoon oprecht niet onze schuld. Wees even reëel in de manier waarop je fietst en houd er ook rekening mee dat er mensen zijn die op een andere, volkomen legale, manier rondfietsen. Niet alle wielrenners zijn aso’s op wielen.

Gedragsregels op de fiets

Ik snap dat dit kut is

Als bellen niet helpt, dan roep ik

Ik weet dat dit mijn populariteit niet helpt, maar uiteindelijk wil ik er toch een keer langs. Ik begrijp dat jullie gekeuvel de reden is voor jullie zondagse fietstocht, kunnen jullie dan begrijpen dat snelheid een reden is voor míjn fietstocht? Dus als jullie, door jullie gekeuvel, mijn gebel niet horen, dan probeer ik jullie op andere manieren van mijn aanwezigheid bewust te maken. En dat probeer ik zo vriendelijk mogelijk, tot het moment dat ik het idee heb dat ik bewust genegeerd word of jullie me simpelweg niet kúnnen horen. Waarschijnlijk vind jij mij een aso omdat ik dan roep, ik vind jou onsympathiek en onhandig omdat je weinig rekening lijkt te houden met mij. Iedereen verliest dus. Kunnen we dan in ieder geval elkaars standpunt proberen te zien en ervan uit proberen te gaan dat we het geprobeerd hebben?

Weer vriendjes worden?

Ik denk dat dat laatste het misschien wel het beste samenvat. En ja, ik spreek hier voor mezelf en niet voor alle wielrenners. Maar een beter milieu begint wel bij jezelf enzo, en waar ik probeer om niet een lul op een fiets te zijn, zou het mij helpen als bovenstaande principes ook worden toegepast. Worden we, denk ik, allemaal vrolijker van!

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *