Wat vind je als je jezelf zoekt op Bali? (deel 1)

Als fucking hipster ontkom je er niet aan. Je bent ergens mid-30 en dan beginnen de vragen te komen. Is dit wel de baan die ik wilde? Gaat mijn carrière überhaupt ergens heen? En mijn leven!? Hoe zit het met mijn dromen? En moet ik meer kralenkettinkjes dragen? En dan ga je jezelf zoeken op Bali. Want uiteindelijk is dat grofweg net zo cliché (daarmee niet onjuist of slecht!) als alle vragen die ik hiervoor stelde.

Bali. Waarom ook weer?

In mijn geval omdat ik geen woord Spaans spreek, waardoor alle opties ten zuidwesten van Europa grofweg afvallen (hoe ga je jezelf vinden, als je jezelf niet eens verstaanbaar kunt maken?), Afrika mij persoonlijk niet trekt (kom maar door met je oordelen!), ik een beetje haast moest maken qua beslissingsproces (dagenlang ‘Floortje naar ‘t eind van de wereld’ kijken om die ene plek die vinden die precies bij mijn labiele persoonlijkheid past zat er dus niet in) en ik goed weer wilde in de maanden maart/april (dus Italië viel af, daar zelfs voor mij geen hoeveelheid pasta en pizza een schrijnend gebrek aan zon kan goedmaken). Dus Bali. Een verdomd mooi eiland grofweg ingericht voor massatoerisme, spotgoedkoop, met vriendelijke mensen die allemaal een poging doen om Engels te spreken en lijken te leven om het je zo makkelijk mogelijk te maken. En een eiland waar je als eenzame reiziger niet de enige bent, wat al gauw een band zou moeten scheppen. Spiritueel ook, met veel tempels en yogastudio’s, dus ook dat aspect is gecoverd. Een vrolijke 18 uur in het vliegtuig brengt je er al, dus waar wacht je op!

Zonsondergang op Nusa Lembongan

Zonsondergang op Nusa Lembongan

Laat het zoeken beginnen!

Als eenzame reiziger zocht ik drie dingen. Rust, zo nu en dan wat aanspraak en Mooie Dingen Zien. Dat zou mijn zoektocht naar de ideale hoeveelheid kralen en mijn volgende carrièrestap vooruithelpen. Over Mooie Dingen Zien lees je in deel twee meer. Ik kwam er namelijk al snel achter dat de eerste twee doelen op licht gespannen voet met elkaar staan.

Waar te slapen?

Ik had besloten dat ik een basisniveau aan luxe wilde, dus ik ging niet in dorms liggen. Zelfs niet als ze €3 per nacht kosten (ik maak hier geen grap). Dat mag je jezelf gewoon gunnen als je ouder dan 30 geworden bent en een baan in plaats van een bijbaan hebt. Niet dat je hier een stukje plastic van platinum moet meenemen om goed gepamperd te worden; integendeel. €20 koopt je al aardig schaamteloze luxe. Probleem daarmee is dat aanspraak vinden lastiger wordt. Sociaal contact op vakantie is nou eenmaal makkelijker gemaakt op plekken waar mensen bij elkaar komen en elkaars bedenkelijke lichaamsgeur delen. Mijn keuze voor tweepersoonskamers leverde me wel weer de nodige rust op. Puntje voor rust, minpuntje voor sociaal contact.

Bintangs dan maar?

Dus dan maar de kroeg in. Biertje kopen, muziekje erbij; daar vind je vast je lotgenoten! Puntje daarbij is dat je met een beetje pech ‘die oudere kerel bent die in z’n eentje aan de bar staat te drinken en naar veel te jonge vrouwen staat te kijken’ (aan dat laatste doe je hoe dan ook niks). Dat maakt je niet bepaald een aantrekkelijke conversatiepartner voor beide geslachten. Laten we het er maar op houden dat ik mezelf niet aan de bar vond. Allang blij. Scheelt katers. Weer een puntje voor rust, voor sociaal contact begint ‘t er slecht uit te zien.

Mount Batur sunset trekking

De zonsopkomst op de top van Mount Batur

Hoogseizoen/laagseizoen; ook hier de afweging

Wat mij ook niet hielp is dat ik in een periode reisde (maart-april) dat het überhaupt niet druk was. Maakt alles lekker rustig en het geeft je een boel onderhandelingsruimte, maar het is moeilijk waardevol advies over jezelf krijgen als die ene lifechanging personality pas drie maanden later afreist. Sociaal contact; ik geef ’t op. Maar uitgerust!

Ik besloot daarom dat ik voor mijn rust op Bali was. Scheelde een hoop druk en ik kon bijvoorbeeld ook nog lekker bloggen in een vegan-eettentje waar ze moeilijke koffie verkopen, omdat ik toevallig zin had om mezelf af te sluiten en lekker te typen. Da’s ook altijd nog beter dan dat Nederlandse koppel in een van mijn hotels, dat een echtelijke ruzie aangreep om zichzelf drie uur lang te verliezen in drogredenaties…

Wil je weten hoe mijn tocht verder ging? Lees dan verder in deel 2 van deze blog!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *